Lustra i zwierciadła

Pic do lustra to pić w samotności.
Jeżeli słyszymy o kimś, że ten ktoś pije do lustra, to jest to niechybny znak, iż z takim człowiekiem jest już naprawdę źle. Pić do lustra oznacza pić w samotności, bez jakiegokolwiek – poza własnym – towarzystwa. Picie do lustra jest czymś zupełnie naturalnym i normalnym dla ludzi cierpiących na alkoholowy problem. Jeżeli ktoś jest alkoholikiem, nie przeszkadza mu picie w samotności, bo nie o aspekty towarzyskie tutaj chodzi, ale o to, żeby po prostu się napić. Czasami zdarza się tak, że i normalny człowiek – tutaj normalny jako nie uzależniony od alkoholu – ma nieprzepartą ochotę napić się po prostu do lustra. Zwykle dzieje się tak, kiedy to człowieka spotyka jakaś tragedia – kiedy w jego życiu wydarza się coś, co go całkowicie wytrąca z równowagi i załamuje, dlatego postanawia utopić swoje smutki w alkoholu. Ludzie są różni i różnie na stres reagują. Jedni w sytuacjach stresowych trzymają się od alkoholu z daleka, a inni – wręcz przeciwnie. Picie do lustra to z pewnością nic przyjemnego.

Lustrzane odbicie to coś, co widzimy w lustrze, ale nie tylko.
Określenie mówiące o czymś takim jak lustrzane odbicie jest nam wszystkim dobrze znane. Można potraktować je w dwojaki sposób – albo dosłownie, albo metaforycznie. Lustrzane odbicie rozumiane w sensie jak najbardziej dosłownym to jest to, co widzimy, kiedy stajemy przed lustrem. W lustrze widzimy siebie. Dzięki temu możemy dowiedzieć się, jak wyglądamy. Czasami również zdarza nam się o dwójce jakiś osób powiedzieć, że jedno jest lustrzanym odbiciem drugiego – i to jest właśnie metaforyczne ujęcie tego znaczenia. Osoby te zazwyczaj łączy jakiś stopień bardzo bliskiego pokrewieństwa, może to być dla przykładu matka z córką, syn z ojcem, dwóch braci albo dwie siostry. Są oni w każdym bądź razie to siebie tak bardzo podobni, iż mówi się, że jedno jest lustrzanym odbiciem drugiego. Nie dość, że wyglądają na dobrą sprawę identycznie, to również ich zachowanie charakteryzuje bardzo wiele podobnych cech. Tacy ludzie mają te same gesty, mówią w podobny sposób, a nawet niemalże identycznie myślą.

Pokazanie czegoś w krzywym zwierciadle ma określony cel.
Lustra nazywane są zamiennie zwierciadłami – to przecież jedno i to samo. W naszym potocznym języku, którego używamy na co dzień funkcjonuje sformułowanie „w krzywym zwierciadle”. Jeżeli coś jest przedstawione właśnie w krzywym zwierciadle, to znaczy przedstawione jest w sposób karykaturalny. Jest to jakieś powszechnie znane zjawisko, ale bardzo mocno przerysowane i przejaskrawione, urastające niejednokrotnie do rangi zwykłego absurdu czy w ostateczności groteski. Takie przedstawianie pewnych zjawisk ma oczywiście określony cel. chodzi tutaj mianowicie o wyśmianie czegoś – ale wyśmianie w bardzo inteligentny sposób. Odbiorca ma bowiem zrozumieć jasny i czytelny przekaz, jaki za sobą niesie takowe przesłanie. Przedstawianie czegoś w krzywym zwierciadle służy zazwyczaj napiętnowaniu zwykłej ludzkiej głupoty, której mamy rzecz jasna dookoła siebie w nadmiarze. To dobry sposób na uwypuklenie pewnych wad i pokazanie jakiegoś zjawiska od innej strony. Inteligentny człowiek takie przesłanie zrozumie.

Lustra to potrzebne nam przedmioty.
Do czego ogólnie służy lustro, wszyscy doskonale wiemy. Jest to przedmiot, który ma ugruntowana pozycję w naszych mieszkaniach, a przede wszystkim w dwóch jego pomieszczeniach – a mianowicie w przedpokoju oraz w łazience. Nie wyobrażamy sobie, ażeby przed wyjściem z domu nie przejrzeć się w lustrze, a większość z nas – głównie kobiety, mężczyźni zdecydowanie rzadziej – pierwszą rzeczą, jaką robi po pojawieniu się w pracy jest wizyta w łazience i zerknięcie w lusterko. Każde lustro charakteryzuje się tym, że posiada gładką powierzchnię. Powierzchnia ta ma zdolność odbijania światła, dzięki czemu właśnie możemy widzieć w lustrze swoje odbicie. Lustra produkuje się w różny sposób, ale docelowego odbiorcy takich produktów i tak niewiele to interesuje. Dobranie lustra odpowiedniego do naszych upodobań i do wystroju wnętrz to aktualnie żaden problem. Wybór jest w tym zakresie przeogromny. Mnie osobiście najbardziej podobają się lustra ręcznie zdobione, na przykład za pomocą techniki decoupage.

Z motywem tym spotykamy się we „Władcy Pierścieni”.
Każdy, kto czytał „Władcę Pierścieni” autorstwa Tolkiena albo chociażby obejrzał film o tym samym tytule wyreżyserowany przez Petera Jacksona, na pewno doskonale zapamiętał pewną scenę. Ma ona miejsce w pierwszej części „Władcy Pierścieni”, a mianowicie w „Drużynie Pierścienia”. Po dramatycznej przeprawie przez podziemne królestwo krasnoludów zwane Morią dzielna drużyna trafia do lasu o nazwie Lothlórien. Drużyna jest jednak w okrojonym składzie, albowiem brakuje w niej Gandalfa, który niestety ugrzązł w Morii (jego współtowarzysze są przekonani, że czarodziej zginął, ale okazuje się to na szczęście nieprawdą). W lesie tym mieszkają elfy – i to elfy Wysokiego Rodu. Ich królowa ma na imię Galadriela, a o jej słynnym zwierciadle słyszeli doskonale wszyscy. W filmie możliwość zajrzenia w nie dostaje Frodo (w książce jeszcze Sam w nie patrzył). Zwierciadło Galadrieli pokazywało to, co było, co jest obecnie i co być może nastąpi w przyszłości – każdy jednak widział w nim coś zupełnie innego.